سقوط آزاد

نقطه ی محبوب من در اتاق خوابها آنجاییست که تختخواب ها واقع شده اند، من از تختخوابها خوشم می آید بیشتر از کتابخانه ها، بیشتر از لباسهای ریخته شده پای کمد.من میتوانم روزها در تخت خوابم زندگی کنم، غذا بخورم، فیلم ببینم، کتاب بخوانم، یادداشت بنویسم، آهنگ گوش بدم فکر کنم، فکر کنم، فکر کنم.می توانید فکر کنید سپری کردن بخش عمده ای از روز در تختخواب نشانه ی دپرشن است، خب بعله هست.منکرش نمی شوم. کار نداشته باشم از تختخوابم بیرون نمی آیمتختخواب ها مثل موجود زنده اند، جان دارند، حس دارند، بو دارند، آخ! بو... بو... بو. کاش قوه ی بویایی من ده برابر الان بود، کاش میتو سقوط آزاد...

من دیر به دنیا امدم.در اواخر دهه ی شصت.من هیچ وقت جنگ،بمباران.پناهگاه های زیر زمینی، اضطراب و ترس آن دوره را تجربه نکردم.یعنی نبودم که تجربه کنم.اما همیشه اسم جنگ را که می شنوم چیزی در تنم تیر میکشد و حافظه ام را به درد می آورد.جنگ بد است.این را شما بهتر از من می دانید.جنگ انسانها را به دلایل کاملاً احمقانه ای به مرگ می کشاند.جنگ داغی ست که هرگز تسلی پیدا نمیکند.مردهایی که می روند و باز نمیگردند.کودکانی که در زیر اوار بمباران های شبانه به مرگ سلام می کنند و زنانی که قربانی می شوند؛قربانی خشونت پنهانی که جنگ برایشان به ارمغان می آورد.جنگ ها به پایان می سقوط آزاد...

شبها در خوابهایم صدایِ رود میآید. رودی جاری و سیال که دستهایِ خیس و مرطوبش را بر تیرگیِ خاک میکشد تا راه به رسیدن گشاید و خودش را بکشاند تا روشناییهایِ یک شهر. شهری به نام اصفهان. شبها پشتِ پلکهایم جهان کوچک میشود، مسافت معنیِ خودش را از دست میدهد و صاحبِ کرامت "طیِ الارض"میشوم و به دقایقی کوتاه از این سقف و آسمانِ کوتاهِ جدا میشوم و میرسم به شهریِ که برایِ من هست و نیست. شهری که در خیال و کلمه و رویا صاحبش هستم و در واقعیت دستم از زیبایی و ظرافتش کوتاه است. اصفهان یک روزی برایِ من از هیئتِ شهری دور خارج و تبدیل به تکهای از وجودم شد. سقوط آزاد...